عاشورا درمصاف با هدم دین با پوشش دینی؛ بنی امیه و قدرت طلبی و قدرت نمائی!/ نوشتاری از هادی سروش/ بخش ۱۲

شفقنا- حجت الاسلام والمسلمین هادی سروش در سلسله نوشتارهای خود با عنوان «عاشورا درمصاف با هدم دین با پوشش دینی» به قدرت طلبی معاویه اشاره نموده و آورده است: قدرت با توانائی متفاوت است. اولا؛ قدرت  طلبی و قدرت نمائی در بستر حاکمیت و دولت هاست. و این غیر از توانائی است که در بستر جامعه است. و ثانیا؛ در قدرت تمرکز در یک نهاد مطرح است و ابزار های ویژه ای برای توسعه و یا برای برخورد با موانع توسعه دارد.
برخلاف توانائی.

قرآن بصورت صریح قدرت طلبی و قدرت نمائی را مصداق فساد دانسته و متناسب با چهره هائی معرفی نموده که در آنها تقوا راه نیافته است؛
“تِلْکَ الدَّارُ الْآخِرَهُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِینَ لَا یُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۚ وَالْعَاقِبَهُ لِلْمُتَّقِینَ” [قصص/۸۳]

اما قرآن بر روش و منش انبیاء (ع) مُهر تایید زده و آن را توانایی معرفی نموده ؛
“واذْکُرْ عِبادَنا إِبْراهیمَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ أُولِی الْأَیْدی وَ الْأَبْصارِ”[قصص/۴۵]


منطق سیاسی بنی امیه بر قدرت طلبی و قدرت نمایی است. ابوسفیان در شرائط بحرانی مدینه و جهان اسلام امام علی را تحریک به قدرت طلبی می کند! و می گوید: «امر زمامداری جز در میان شما و به دست شما نیست و جز ابوالحسن کسی شایستگی آن را ندارد . ای ابوالحسن، با دستی کاردان و نیرومند خلافت را قبضه کن»
و امام (ع) آگاهانه پاسخ می دهد: «ای ابوسفیان، نه، همیشه به دنبال فرصتی برای ضربه زدن به اسلام هستی و من هیچ نیاز به کمک تو که پیوسته با اسلام و مسلمانان خصومت کردی ندارم». (تاریخ یعقوبی۱۲۳/۲)
 
در گفتمان امام علی،قدرت مشابهت با منفورترین صورتها دارد:

۱) آب بینی بُز ؛ عَفْطَهِ عَنْزٍ (نهج/خ۳)
۲)لنگه فرش پاره ؛ هَذَا النَّعْلِ فَقُلْتُ لَا قِیمَهَ..(نهج/خ۳۳)
۳)روده خوک در دست جزامی (نهج/حکمت۲۳۶)
۴)برگ جویده شده در دهان ملخ (نهج/خ ۲۲۴)
۵)آب متعفن (نهج/خ ۵)


۳- چهره قدرت:
قدرت طلبی و قدرت نمایی دارای دو محوری است که کاملا چهره اورا زشت کرده:
الف) خیانت در اموال
ب) خشونت در نفوس

از خیانت هایی مانند رانت و اختلاس و سرقت و..  تا خشونت بارترین ها مانندغارت و حبس و شکنجه و نهایتاً؛ قتل

این دو وصف در نهج البلاغه به بازی گرفتن شهروندان جامعه و دست بدست کردن اموال عمومی معرفی شده که در نتیجه به ذلیل کردن دین و جامعه ، پیوست می خورد:
مال الله دولا و عباده خَولا..(نهج نامه ۶۲)

وقتی قدرت در تئوری و رفتار چنین است ، بزرگانی چون امام خمینی تصریح می کند: «اسلام براز انسان سازی آمد نه برای خودش قدرت درست کند.»

 نگاهی به شخصیت امام حسین (ع) زوایای قدرت را بیشتر نمایان می کند.

امام حسین (ع) خدا را شاهد می گیرد که نفسی برای رسیدن به قدرت نزده ..(موسوعه ۳۲۷از تحف)

برای امام حسین (ع)؛ احقاق حق و احیاء آموزه های حق و ازبین بردن بدعت ها ، مهم است و برای همین، در میدان است (موسوعه ۴۱۴ از اخبارالطوال)

او قدرت طلبان زمانه خود را مانند دشمنان حضرت یحیی معرفی کرد که سر او را جدا کرده به طاغوت زمان تحویل دادند ! و از یک صبح تا عصر هفتاد پیامبر را کشتند و فردای آن راحت به زندگی خود ادامه دادند !! (موسوعه/۳۹۴ از لهوف)
خود را تهدید شده قدرت طلبان معرفی نمود و فرمود:
«در آشیانه پرنده ای باشم ویا شیار صخره ای و یا سوراخی که حیوانات زمینی می کَنند ، مرا پیدا می کنند و می کشند!(موسوعه/۳۹۹ازبحار وتاریخ طبری)

در پایان این بیان امام صادق(ع) رد حلقه گوش و دل کنیم‌ که فرمود:
«هرکس خود را به قدرت نزدک کند که به او برسد معلون است و هر که همت در راه دارد هم ملعون است و هرکس درخلوت خود حرف دلش قدرت طلبی باشد هم ، ملعون است –  ملعون من تراس ملعون من همّ بها، ملعون من حدث بها… » (کافی،۴۶۸)
امام باقر(ع) فرمود : «مبادا در سر هوای برتری ریاستی ، در میان دیگران داشته باشی که مرتکب گنهگاه شده ای! لا تطلبنّ ان تکون راساً فتکون ذنبا».

انتهای پیام