امام خميني، خانه و خانواده 

«دامن مادر، بزرگترين مدرسه اي است كه بچه در آن تربيت مي شود. آنچه از مادر مي شنود، غير از آن چيزي است كه از معلم مي شنود.
 
گاهي كه اطرافيان به شوخي به امام(ره) مي گفتند چرا زن بايد در خانه بماند؟ امام(ره) جواب مي دادند خانه را دست كم نگيريد. تربيت بچه ها كم نيست. 
 
نوه امام در اين باره مي گويد: «امام هميشه به مادرم توصيه مي كردند بهترين عبادت براي مادر، نگهداري از فرزندان و تربيت آنان است.»

- خانم (همسر آقا) تعريف مي كردند وقتي دكمه اي از پيراهن امام(ره) مي افتاد، مي گفتند: مي شود اين را بدهيد بدوزند؟ نمي گفتند: خودت بدوز! و احياناً اگر روز بعد دوخته نشده بود، نمي گفتند: چرا ندوخته ايد؟ بلكه مي گفتند: كسي نبود بيايد بدوزد؟
امام(ره) تا آخر عمرشان هرگز به خانم نگفتند: «يك ليوان آب به من بده.» امام خود مكرراً اين كار را براي خانم انجام مي دادند. 
 در ابتداي عقد نصيحت مي كردند كه: «سعي كنيد با هم رفيق باشيد. اگر مرد هستي و در بيرون از خانه هزار مسأله داري، وقتي به خانه مي آيي، ناراحتي هايت را پشت در بگذار و سعي كن با لطف و مهرباني داخل خانه شوي.»
از طرف ديگر به زن هم توصيه مي كردند: «تو هم ممكن است در خانه خيلي كار كرده و خسته باشي، ولي نبايد خستگي خود را به شوهرت منتقل كني، به استقبالش برو و زندگي گرمي براي خودتان درست كنيد.»